| JOEL-NEWS-NL-207 * 23 FEBRUARI 2004 * WWW.JOELNEWS.NL IN DEZE EDITIE: NL207-1. Belangrijke afwegingen bij grote evangelisatie-acties --- REAGEREN - Deze week opnieuw aandacht voor stadsbrede evangelisatie, waarin we gemeenteleiders en organisatoren een 'afwegingskader' aanreiken om te bepalen of en zo ja hoe een campagne het beste kan worden ingezet. Op onze vorige editie ontvingen we veel reacties. Ook op deze editie kun je reageren. Vermeld daarbij alsjeblieft of we je reactie (al dan niet anoniem) mogen publiceren. Die reacties zullen we dan in een volgende editie bundelen. --- NL207-1. Belangrijke afwegingen bij grote evangelisatie-acties Door: Marc van der Woude In verschillende plaatsen in Nederland wordt momenteel nagedacht over de wenselijkheid en haalbaarheid van grote interkerkelijke evangelisatie-acties als de Impact World Tour (IWT), Sonrise en diverse genezingscampagnes. Om plaatselijke gemeenten te helpen een goede afweging te maken, zetten we in deze editie van Joel News enkele belangrijke vragen en aandachtspunten op een rijtje. Als je in eenheid (dus met de gezamenlijke kerken) je stad (of bepaalde doelgroepen in je stad) wilt bereiken met het evangelie, zijn twee invalshoeken van belang: 1. De profetische invalshoek: Wat heeft God geopenbaard aan leiders, voorbidders en profetische mensen in de stad? Wat is zijn plan met de stad? Welke strategie reikt hij aan? Heeft Hij gesproken over de betreffende evangelisatie-actie? Welke visie/overtuiging dragen gemeenteleiders in hun hart? 2. De strategische invalshoek: Met welke strategie kunnen we onze gezamenlijke visie het beste verwezenlijken? Is daarvoor al een goed fundament gelegd? Weten we op basis van gemeentegroeiprincipes en onderzoek wat werkt en wat niet? Kennen we onze doelgroepen? Welke evangelisatiemethoden sluiten hier optimaal bij aan? Is de kerk in staat effectieve nazorg te bieden? I. ANALOGIE VAN NEHEMIA Het boek Nehemia reikt enkele goede principes aan voor het 'herstellen' van steden. Wat in Nehemia's benadering van de herbouw van Jeruzalem opvalt is: a. Nehemia is verbroken over de situatie van Jeruzalem, hij huilt over de stad en belijdt haar zonden; b. God reageert hierop en geeft Nehemia groen licht voor de herbouw; c. vervolgens verkrijgt hij de middelen die hij nodig heeft voor de herbouw; d. hij doet gedegen onderzoek naar de staat van de stadsmuren voordat hij zijn plan trekt; e. de mensen die de muren herbouwen, doen dit vlakbij hun huis; ze bouwen structureel in hun eigen omgeving; f. Nehemia is het type van een apostolisch/strategisch leider met de kwaliteiten om een dergelijk groot project te trekken, en de volharding om de (onvermijdelijke) praktische problemen en geestelijke weerstand te overwinnen. Nehemia had geloof, maar hij handelde ook heel doordacht. De vragen die je hieraan kunt koppelen voor IWT, Sonrise of een andere evangelisatie-actie zijn: a. Zijn we als leiders in de stad verbroken over onze stad, over de mensen die zonder God verloren gaan, over de verdeeldheid in de kerk? Hebben we wel eens gehuild over de stad en de zonden van (de kerk in) de stad bij het kruis gebracht? Oftewel: zijn we als leiders al verbroken voor God en voor elkaar? b. Heeft God duidelijk gesproken over de betreffende evangelisatie-actie? c. Hebben we in redelijke mate een toezegging van de middelen die nodig zijn om het project te laten slagen? d. Is er gedegen onderzoek gedaan naar de 'bressen'? Denk daarbij aan: - het oogstveld (de mensen/doelgroepen die je wilt bereiken); - het potentieel aan arbeiders (de human resources van de kerk); - de receptiviteit (de mate van openheid voor het evangelie binnen de doelgroepen die je wilt bereiken); - de effectiviteit van de gekozen evangelisatiemethode (anders gezegd: sluit het middel optimaal aan bij de mensen die je wilt bereiken en discipelen of zijn er effectievere middelen voorhanden)? e. Hoe kunnen we de christenen in de stad helpen om een structureel biddende en evangeliserende levensstijl te ontwikkelen? Is een eenmalige grote actie daar het beste instrument voor? f. Waar zijn de leiders in de stad met het potentieel om een groot project als IWT, Sonrise of een genezingscampagne te trekken? En hieraan gekoppeld: is de toewijding aan deze evangelisatie-actie zo sterk, dat we ook zullen volharden als het tegenzit of als er kritiek van anderen komt? II. VIJF BELANGRIJKE AFWEGINGEN Wat zijn nu doorslaggevende factoren om IWT, Sonrise of een andere grote evangelisatie-actie naar je stad te halen? Ik zie er vijf: 1. Hebben we van God gehoord wat Zijn strategie voor de stad is? Heeft Hij duidelijk aangegeven dat IWT/Sonrise/een genezingscampagne het speerpunt is? Ik geloof dat het verstandig is dat de leidersteams van de deelnemende gemeenten hier met elkaar echt van overtuigd zijn. We praten immers niet over een klein 'tussendoor-evangelisatieprojectje', maar over een megaproject waar gedurende één tot twee jaar een flink deel van de focus, energie en financiële middelen van de kerk in de stad in gaat zitten. Daarnaast geloof ik dat we moeten streven naar door God geïnspireerde plannen, niet naar alleen goede plannen. Koningen, profeten en apostelen in de Bijbel kenden dit principe maar al te goed. Je kon er een veldslag of de geestelijke strijd rond een stad/land mee winnen of verliezen. 2. Is er voldoende toewijding van de stadskerk (de gezamenlijke kerken in de stad) voor IWT, Sonrise of een genezingscampagne? Dat is te meten aan de hand van de volgende punten: a. Is er gedegen onderzoek gedaan of voorhanden naar oogstveld, arbeiders, receptiviteit en effectiviteit van de middelen? b. Doen er voldoende gemeenten mee en hebben deze gemeenten samen voldoende slagkracht? c. Zijn er gekwalificeerde mensen om een project van deze omvang op te zetten en te leiden? Zo ja, wie? d. Zijn de gemeenten die meedoen bereid een substantieel bedrag voor het project toe te zeggen? Zo ja, hoeveel? e. Zijn de gemeenten die meedoen bereid om radicaal-nieuwe vormen van discipelschap en gemeente-zijn toe te passen om de bekeerlingen op te vangen? Bestaande vormen van gemeente-zijn schieten op dit punt (helaas) nog vaak te kort. 3. Past IWT, Sonrise of een genezingscampagne als actie in de fase van eenheid en samenwerking waarin we ons in onze stad bevinden? Is het de meest logische volgende stap, of zijn er betere zetten denkbaar? 4. Is de kerk in onze stad in staat om een grote oogst aan jonge bekeerlingen op te vangen? We hebben het dan niet over 'een beslissing nemen' of een dienst bijwonen, maar over het effectief discipelen van een nieuwe generatie. 5. Is een grote, eenmalige evangelisatie-actie een effectieve manier om mensen met het evangelie te bereiken, en om christenen te mobiliseren? Dit zijn wezenlijke vragen die horen bij het 'berekenen van de kosten'. Bid er dus over en denk er met elkaar serieus over na. Als er van buitenaf een 'kant-en-klaar' evangelisatieprogramma wordt aangeboden met de hoge kwaliteit van IWT en Sonrise, is de neiging groot om er op in te gaan. Maar een goede voorbereiding kost tijd en is van groot belang. En ook als een traject eenmaal begonnen is, is het zaak om nieuwe openbaring en voortgaande inzichten telkens te integreren in wat we doen, zodat we op het scherpst van de snede blijven opereren. III. EIGEN OBSERVATIES Zelf heb ik natuurlijk ook over de hierboven genoemde punten nagedacht. Daarom geef ik hieronder enkele persoonlijke observaties, die wellicht ook anderen kunnen helpen. ad 1: Ik zie dat veel gemeenteleiders positief staan ten opzichte van IWT en Sonrise (goed idee, helemaal van deze tijd, dynamisch, etc.), maar lang niet altijd de Heer hebben geraadpleegd en daardoor geen duidelijke overtuiging hebben dat dit de strategie (of tactische actie) is die God nu voor hun stad aanreikt. Sommigen hebben ook hun zorg geuit over het eenmalige karakter van dergelijke evangelisatie-acties en het nazorg-traject. Het is zaak om hierin allereerst de leiding van God te zoeken en je niet te snel te laten meeslepen door dynamische promotieverhalen. Zowel IWT als Sonrise zijn gewoon goede evangelisatieconcepten, maar 'goed' wil niet zeggen dat het in jouw situatie automatisch ook 'van God' is. ad 2: Mijn indruk is dat er in veel plaatsen onvoldoende toewijding van de gezamenlijke kerken is om een omvangrijk project als IWT, Sonrise of een genezingscampagne te trekken. Er moet een 'kritische massa' zijn op basis waarvan je een gezamenlijke actie met succes kunt uitvoeren. ad 2a: In veel plaatsen in Nederland is (nog) geen gedegen onderzoek verricht. Toch is dit best een belangrijke stap voordat je een beslissing neemt over welke evangelisatiestrategie dan ook. Welk bedrijf zet een nieuw product op de markt (en IWT en Sonrise zijn in feite nieuwe producten voor je stad) zonder eerst marktonderzoek te doen? Het gaat bovendien om nogal een investering. ad 2b: Wordt de limiet van een minimaal aantal deelnemende gemeenten gehaald? Het viel me bij IWT op dat sommigen de actie zo graag naar hun stad wilden halen, dat de limiet verschillende keren naar beneden werd bijgesteld. Het is maar de vraag of dat wijs is. Voor een grote evangelisatie-actie heb je gewoon een bepaalde slagkracht aan mensen en middelen nodig. Als de minimaal benodigde deelname niet wordt gehaald, dan moet je eerlijk 'nee' durven zeggen. ad 2c: Het is niet waarschijnlijk dat drukbezette voorgangers en andere gemeenteleiders een IWT- of Sonrise-project gaan trekken. De projectleiders moeten dus worden gezocht onder gemeenteleden die vaardigheden op dit gebied hebben en bovendien daar gedurende twee jaar substantieel tijd voor willen vrijmaken. Het is zaak om vooraf na te gaan of dit potentieel in de kerk kan worden gemobiliseerd. ad 2d: Grote evangelisatie-projecten zijn relatief duur. Voor IWT bijvoorbeeld moeten de deelnemende gemeenten (en betrokken particulieren) een substantieel bedrag van de benodigde 250.000 euro zelf opbrengen. Nu hoeft dat op zich niet onoverkomelijk te zijn. Immers als de leden van de deelnemende gemeenten een keer hun vakantie overslaan, ben je er al. Het is uiteindelijk een kwestie van prioriteit, maar ook hiervoor geldt: bereken de kosten vooraf en inventariseer hoeveel welke gemeente bereid is bij te dragen. Begin niet met 'blind geloof' aan een project waarvan de resterende schuld straks een extra 'getuigenis' is. ad 2e: Het nazorg-aspect is belangrijker dan de meeste mensen zich realiseren. Het is niet goed dat er pas over nazorg wordt nagedacht als de beslissing voor IWT, Sonrise of een genezingscampagne al is genomen. Veel gemeenten realiseren zich niet dat er een gapende kloof is tussen de modernistische christelijke subcultuur en bijvoorbeeld postmoderne buitenkerkelijke jongeren. We praten dan over transculturele zending in eigen stad (zie buitenkerkelijke tieners maar als de Papoea's van je stad). Zelfs bij de Alpha-cursus en jeugdkerken blijkt al hoe lastig het is om mensen te laten 'doorstromen' naar een 'gewone gemeente'. Ons huidige kerksysteem is grotendeels ongeschikt voor het discipelen van buitenkerkelijken. Er moeten dus radicaal-nieuwe gemeenschappen worden gestart voor de mensen die tijdens de evangelisatie-actie tot geloof komen. Als we op dit punt geen offers willen brengen, zullen we een groot deel van de oogst weer verliezen. De kernvraag is: wat voor soort gemeente is er nodig om de huidige generatie tieners tot radicale discipelen van Jezus te maken? Kijk ter inspiratie eens op de volgende webpagina's: De mozaiek-generatie komt eraan! http://www.joelnews.nl/news-nl/nl109.htm De opkomst van laag-structurele gemeenschappen http://netwerk.20m.com/ Georga Barna analyseert Kerk in het Westen http://www.joelnews.nl/news-nl/nl18.htm Barna survey: Teens expect Internet to replace traditional church http://www.joelnews.org/news-en/jn195.htm 'Online' churches - the wave of the future? Barna says church must change for sake of the unchurched http://www.joelnews.org/news-en/jn371.htm The local church and it's future http://www.joelnews.org/news-en/jn372.htm Jongeren krijgen kans om zelf kerk te zijn http://www.joelnews.nl/jongerenkerken.htm ad 3: Is een grote evangelisatie-actie de juiste volgende stap in het proces van eenheid en samenwerking in je stad? Dat kan in een aantal plaatsen zeker het geval zijn. In andere niet. In de praktijk van het bereiken van steden zien we telkens vier belangrijke randvoorwaarden: - er is een fundament van oprechte vriendschap en verbrokenheid onder gemeenteleiders ontstaan; - er is een beweging van stadsbreed, verenigd gebed op gang gekomen in de kerk; - er zijn visionair-strategische leiders die het proces van eenheid en het bereiken van de stad leiden; - er is een bereidheid bij bestaande kerken om nieuwe gemeenten te stichten. Deze randvoorwaarden vormen een sterk fundament voor stadsbrede, gecoördineerde evangelisatie. Slaan we deze stap over, dan is er een reëel afbreukrisico. Ik geloof dat gemeenten er verstandig aan doen om hun energie de komende jaren te investeren in het versterken van dit fundament. In die periode kunnen dan ook de onderzoeksgegevens worden verzameld die nodig zijn voor het bepalen van een evangelisatiestrategie. En er zouden enkele proefprojecten voor jongerenevangelisatie kunnen worden opgezet en geëvalueerd om zo voldoende affiniteit met de doelgroep op te bouwen. De doelgroep van een genezingscampagne is doorgaans veel breder, maar ook hiervoor is een goede inbedding van belang. Vaak is het gevolg van een grote evangelisatie-campagne een betere samenwerking tussen deelnemende gemeenten, en bouwt het geloof onder christenen voor wat God in hun stad kan en wil doen. Maar ik geloof niet dat dit het hoofdargument mag zijn om een campagne te houden, aangezien eenheid en samenwerking ook op tal van andere manieren kunnen worden bereikt. ad 4: Mijn observatie is dat de meeste kerken in Nederland op dit moment niet in staat zijn een grote oogst van mensen op te vangen, noch in kwantiteit, noch in kwaliteit van discipelschap (zie punten 2e en 5 voor de argumenten). Ook dit is een punt om aan te werken; het vangnet moet klaar zijn en sterk genoeg om de 'vis' binnen te halen. ad 5: We willen er liever niet aan, maar uit onderzoek blijkt keer op keer dat grote evangelisatie-acties zelden effectief zijn als het gaat om discipelschap en - dus - blijvende vrucht. Daar zitten verschillende apecten aan: - Een eenmalige, grote evangelisatie-actie helpt christenen en gemeenten nauwelijks om een structurele biddende en evangeliserende (of genezende) levensstijl te ontwikkelen. Een actie mobiliseert maar een relatief klein deel van de christenen, dat zich bovendien dan vooral bezighoudt met organisatie en promotie van de actie. Doorgaans zijn structurele evangelisatie-initiatieven waarbij geïnvesteerd wordt in relaties en blijvende, zichtbare aanwezigheid van de kerk op een aantal strategische gebieden 'dicht bij huis' (denk aan het verhaal van Nehemia) effectiever. Op die manier wordt het potentieel van de kerk in de stad structureel ingezet voor evangelisatie, wat leidt tot een stuk discipelschap en alledaagse mobilisatie van de christenen. Christian Schwarz heeft in zijn uitgebreide onderzoek naar gaven en gemeentegroei ontdekt dat gemiddeld 10% van de gemeenteleden de gave van evangelisatie heeft. Maar bij veel mensen is deze gave ineffectief omdat ze er niet voldoende in functioneren. Zijn advies om tot een evangeliserende gemeente te komen is heel simpel: zet die 10% vrij in hun gave/bediening (d.w.z. ontsla ze van andere taken in de gemeente), laat hen structurele vormen van evangelisatie ontwikkelen en daarbij andere gemeenteleden 'on the job' toerusten door hen 'mee te laten lopen'. Deze eenvoudige stap zou wel eens meer succes kunnen hebben dan een grote IWT- of Sonrise-actie. Meer succes in het discipelen van christenen en meer succes in het bereiken van niet-christenen. - Een eenmalige, grote evangelisatie-actie, waarbij veel spektakel van buiten wordt 'ingehuurd' (lichtshows, bodybuilders, dansers, sportmensen, etc.) heeft een grote PR-waarde, maar de vlag (IWT/Sonrise) dekt de lading (de kerk in de stad) niet. Jongeren krijgen door IWT en Sonrise het beeld dat de kerk superdynamisch en radicaal is (waard om voor te leven en te sterven), maar komen een week ná de actie van een koude kermis thuis. Want op zondag geen bodybuilders, maar een magere dominee; geen dansers, maar een stijve liturgie; geen lichtshow, maar zonlicht dat door het glas-in-lood venster op de kerkbanken valt. En met die radicaliteit van de kerk valt het in de praktijk ook knap tegen. Ook bij genezingscampagnes is er vaak een groot contrast tussen enerzijds de 'gezalfde genezer', de atmosfeer van geloof en de wonderen die plaatsvinden tijdens de campagne, en anderzijds de dagelijkse praktijk van 'charismatische' christenen en gemeenten. Ik geloof dat de uitdaging voor de kerk in welke stad of land dan ook is om met wat ze zelf op dit moment in huis heeft aansluiting te zoeken bij mensen die God nog niet kennen. Anders gezegd: de kracht moet in de eerste plaats van binnenuit komen. Kwaliteit van buiten inhuren is leuk voor een weekje, en kan zelfs behoorlijke impact hebben, maar daar kun je niet structureel op bouwen. Het kan zelfs een vorm van 'afkopen' van verantwoordelijkheid worden. - Uit onderzoek blijkt dat grote evangelisatiecampagnes niet effectief zijn in het maken van discipelen. De twee belangrijkste onderzoeken (naar o.m. de campagnes van Billy Graham) tonen aan dat van de 100 'beslissingen' gemiddeld slechts 9 mensen tot een 'verantwoordelijk lid van de plaatselijke gemeente' zijn geworden. En dat ondanks het veelgeprezen en 50 jaar lang beproefde nazorgsysteem van dr. Graham! Het nadeel van grote evangelisatie-evenementen is de focus op uiterlijke presentatie, ten koste van de werkelijke opdracht: discipelen maken. De oogst van de Sonrise-actie in Groningen in juli 2001, waaraan meer dan 20 kerken deelnamen, bestond uit slechts 20 kinderen die tijdens een activiteit een 'beslissing' hadden genomen, en waarvan onduidelijk is hoe de nazorg verder is opgepakt. De oogst tijdens IWT in Limburg, een samenwerkingsproject van 30 kerken, was aanzienlijk groter (meer dan 700 mensen, vooral jonge tieners), maar ook hier was de nazorg sluitpost. Volgens de organisatie zijn de meeste 'beslissers' al na enkele maanden afgehaakt. Een jaar na dato zijn van de oorspronkelijke 700 naar schatting nog maar 35 mensen betrokken bij een gemeente. En betrokkenheid bij een gemeente staat niet per definitie gelijk aan radicale navolging van Christus. - Bij genezingscampagnes steekt de nazorg eigenlijk nog nauwer. Worden mensen genezen, dan heeft dat niet alleen een impact op henzelf, maar ook op ongelovige familie en vrienden. Worden de genezingen medisch gecontroleerd? In hoeverre worden de genezenen geholpen om vervolgens ook hun familie en vrienden te bereiken? Worden mensen niet genezen, of keert de ziekte langzaam terug, krijgen zij dan ook begeleiding hoe ze hier goed mee kunnen omgaan? Blijft dit soort specifieke nazorg achterwege, dan kon de campagne uiteindelijk wel eens averechts werken. - Evangelisatiecampagnes zijn vaak zo opgezet dat ze onbedoeld meer christenen dan niet-christenen trekken. Dat komt denk ik omdat we de volgorde hebben omgedraaid: we verwachten dat ongelovigen naar ónze christelijk-getinte bijeenkomsten komen in plaats van Jezus in hún taal en vorm naar hén toe te brengen. Ik vraag me wel eens af waarom campagnegenezers mensen oproepen om naar een of andere sporthal te komen. Waarom gaan ze niet net als Jezus over straat 'genezende en goed doende', waarbij ze tegelijkertijd christenen trainen in de dienst van genezing? Vaak is de publiciteit bij evangelisatiecampagnes vooral op christelijke en onvoldoende op seculiere media gericht. Christenen worden aangemoedigd hun ongelovige vrienden en kennissen mee te nemen. Vervolgens worden er christelijke liederen gezongen, een preek gehouden of zelfs een collecte opgehaald - allemaal zaken die ver van de beleving van ongelovigen afstaan. Dit speelt bij de genezingscampagnes meer dan bij IWT en Sonrise. Desondanks blijkt bij alledrie dat het grootste deel van de 'beslissers' christenen of mensen met een kerkelijke achtergrond zijn die een 'hernieuwde toewijding' maken. Er zitten weinig 'echte' bekeringen bij. - Grote acties zijn zelden kosten-effectief. De kosten van een plaatselijke of regionale IWT-campagne bedragen zo'n 250.000 euro. In het geval van Limburg was het door een bezuiniging op de locaties de helft van dit bedrag, maar dat is nog altijd een investing van 7.000 euro per blijvende bekeerling. Er deden 30 gemeenten mee terwijl de vrucht volgens de organisatie zo'n 35 blijvende bekeerlingen was, iets meer dan één nieuw lid per deelnemende gemeente. Vraag je eens af: hoe zou je dit bedrag op zo'n manier kunnen investeren, dat het meer resultaat oplevert? Hoeveel zou het kosten om de Alpha-cursus stadsbreed te coördineren en te promoten? Hoeveel om mensen vrij te stellen om nieuwe gemeenten te stichten onder jongeren? Etc. - Veel christenen hebben geen puf meer voor grote acties, ze zijn activiteitenmoe. Het is een algehele trend in Europa en Amerika, vooral veroorzaakt doordat mensen steeds meer werken en ook christelijke gemeenten steeds meer tot 'programmakerken' zijn verworden. Burn-out (ook bij jonge mensen) is aan de orde van de dag. - Als er in één keer 1.000 tieners tot geloof komen (wat bij IWT heel realistisch is), kunnen we hen dan ook in één keer goed opvangen? Dat is al gauw 100 pasbekeerde tieners per deelnemende gemeente. Dat roept de volgende vraag op: is het niet verstandiger om deze 1.000 tieners niet in één keer, maar geleidelijk (door structurele evangelisatie) over de periode van enkele jaren binnen te halen? Zo kunnen gemeenten bovendien beter ervaring opdoen met welke nazorg effectief is en welke niet. Als je in één keer 1.000 tieners krijgt, heb je maar één kans om het goed te doen. Bij een geleidelijke vangst, kun je al doende leren. Tenslotte: Zijn grote evangelisatie-acties per definitie minder effectief dan kleinschalige initiatieven? Dat zou ik niet durven zeggen. Grote acties, mits goed georganiseerd en in de kracht van de Heilige Geest, kunnen een grote impact hebben. Mark Anderson van IWT vergelijkt het wel eens met een zware hamer waarmee je een steen kunt verpulveren. Als de hamer op God's aanwijzing wordt ingezet in een stad waar christenen passie voor Jezus hebben, gemeenten in eenheid optrekken en de nazorg goed is opgezet, kan zelfs de hardste grond worden opengebroken. De vraag is: ben je er klaar voor? Reageren? Mail naar joel-news@xs4all.nl. Bron: Joel News --- COLOFON Joel News NL is een e-mail bulletin met nieuws en artikelen over gebed, kerkgroei en opwekking in Nederland. Het richt zich op leiders, voorbidders en andere christenen met visie voor gebed en een verlangen naar opwekking. De berichten zijn bedoeld om te bemoedigen, uit te dagen en te informeren. Joel News NL verschijnt wekelijks op basis van een jaarlijkse gift op Postbank 8981184 t.n.v. Stichting Joel Ministries in Utrecht o.v.v. 'gift' + je e-mailadres. Joel News NL werkt samen met de verschillende gebedsorganisaties in Nederland en met een breed scala aan kerken, bewegingen, organisaties en media op het vlak van gemeentevernieuwing, opwekking en evangelieverkondiging. Lezers worden aangemoedigd om ook zelf nieuwsberichten in te zenden. Deze kun je richten aan de redactie, e-mail joel-news@xs4all.nl. Heb je deze editie van iemand doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan in voor een gratis proefabonnement. Stuur een leeg mailtje naar: subscribe-joel-news-nl@xc.org. |
(c) Copyright 1997-2003 Joel News
